Mavi önlüklü olduğum zamanlar,
okulun arka bahçesinde abiler top oynarlar, arada aralarına alır beni dünyanın en mutlu çocuğu yaparlardı. (eve gidip anne babama anlatacak hikayelerdi bunlar) Okulun önündeki kavağın altında oturur sohbetler ederlerdi, dinlerdim onları. Denizli'nin Kınıklı köyünde (ki şimdi şehirden daha şehirdir o ayrı) kendi küçük dünyamızda yaşayan bebeler, abilerdik o zamanlar. O abiler hayal meyal kaldı zihnimde, o hayallerden biriydi Kenan Abi. Albümünü taksimde elime aldığımda o günlere gittim, Aslan bakkalın önünde kavağın altında ufacık bir çocuk oldum birden. Çok güzel bir albüm yapmış, birbirinden güzel şarkılar var ki şu İstanbul trafiği daha çekilir hale getiriyor. Favorim, albümden önce akustik versiyonunu dinlediğim "seviyorum deme" kesinlikle. Benim için ifade ettiklerini, hissettirdiklerini size hissettirir mi bilmiyorum zira ben albümü mavi önlüklü koca kafalı önlüklü bir çocuk olarak dinliyorum ama alınıp dinlenesi. Albümün kutusunu da sevdiğimi belirmeden geçmeyeyim. Çok hoş grafikler olmuş ve güzelliği klibede taşımışlar. Neyleyim klibi müzik kanallarında dönmeye başladı ama izlemeniz için burayada ekliyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder