Kabare atölyesinde oyuncu koçluğumu yapan Mert Turak'ın Kafes oyununu izledim bugün. O komik adam yoktu kafese kapatılmış çehov fanatiği ayakları yere değmeyen bir çocuktu sanki izlediğim... birinci perdede. Salondan mıdır, oyunculuklardan mıdır bilemedim bir soğukluk vardı oyunda. Birinci perdenin sonundaki süpriz yenge ile aşna fişne durumuna kadar nispeten sıkıcı bile denebilirdi. İkinci perde ise çok kısaydı, birinci perdede yengeyle yakalanışından sondaki abiyi öldürme olayıyla geçişiverdi sanki. Aklımda kalan bi repliği vardı ki "hayatı bir kere yaşıyoruz" oyunu ruhumda kurtardı diyebiliriz.Seyirci için iki çift lafım var. Sonundaki kavga ve cinayet sahnesinde gülmek zorunda değilsiniz lan. Sahnede gösterilen herşey komedi değil ve artık bunun ayırdına varamamaya başladınız. (bkz. av mevsimi)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder